دعای کمیل

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر. ای خداوند، تو را با رحمتت که «همه چیز را در بر می‌گیرد» (7:156)، درخواست می‌کنم. و با قدرتت که بر همه چیز غلبه داری، و همه چیز در برابر آن فروتن است، و در پیشگاه آن همه چیز خاضع است؛ و با شکست‌ناپذیری تو که بر همه چیز چیره می‌شوی، و با قدرتت که هیچ‌چیز نمی‌تواند مقاومت کند؛ و با عظمتت که همه چیز را پر کرده است؛ با نیروی تو که بر همه چیز سروری دارد؛ و با روی تو که بعد از نابودی همه چیز پایدار است، و با نام‌هایت که پایه‌های همه چیز را پر کرده‌اند؛ و با علمت که همه چیز را در بر می‌گیرد؛ و با نور چهره‌ات که همه چیز را روشن کرده است! ای نور! ای قدوس! ای اولینِ اولین‌ها، و ای آخرینِ آخرین‌ها! ای خدا، آن گناهانی را که حفاظ‌ها را می‌شکند بر من ببخش! ای خدا، آن گناهانی را که بلاها را نازل می‌کند بر من ببخش! ای خدا، آن گناهانی را که نعمت‌ها را دگرگون می‌کند بر من ببخش! ای خدا، آن گناهانی را که دعا را عقب می‌اندازد بر من ببخش! ای خدا، آن گناهانی را که بدبختی را نازل می‌کند بر من ببخش! ای خدا، هر گناهی که مرتکب شده‌ام و هر خطایی که کرده‌ام بر من ببخش! ای خدا، به راستی من به واسطه یاد تو به تو نزدیکی می‌جویم، و از تو می‌خواهم که شفاعتم نزد خودت را بپذیری، و از تو می‌خواهم که با بخشش و لطف خودت مرا به نزدیکی خودت برسانی، و مرا بر شکرگزاری به سوی تو توفیق دهی، و مرا به یاد خودت الهام بخشی. ای خدا، به راستی من با درخواست بنده‌ای تسلیم‌ شده، خوار و فروتن از تو می‌خواهم که بر من بردباری نشان دهی و بر من رحمت کنی، و مرا به آنچه که تو قسمت می‌کنی، راضی و خرسند گردان و در هر حالی فروتن کن. ای خدا، از تو می‌خواهم با درخواست کسی که فقرش شدید است, که در سختی‌ها نیازش را به تو اعلام کرده است, و آرزویش برای آنچه نزد توست بزرگ شده است. ای خدا، نیروی تو عظیم است و جایگاه تو والا است, و مکر تو پنهان است و فرمانت آشکار است, و سلطه تو همه‌گیر است و قدرتت بی‌مانع است, و گریز از حکومت تو غیرممکن است. ای خدا، هیچ بخشنده‌ای برای گناهانم نمی‌یابم, هیچ پوشاننده‌ای برای زشتی هایم, و هیچ تغییردهنده‌ای برای هیچ‌کدام از زشتی هایم به کارهای نیک جز تو. خدایی جز تو نیست! تو منزهی و ستایش مخصوص توست! به خودم ستم کرده‌ام, و از روی نادانی بیهوده عمل کرده‌ام، و بر یاد دائمی تو از خود و نعمت‌هایت بر من تکیه کرده‌ام. ای خدا! ای محافظ من! چقدر چیزهای زشتی که تو پنهان کرده‌ای! چقدر گرفتاری‌های سنگینی که تو برطرف کرده‌ای! و چقدر لغزش‌هایی که تو پیشگیری کرده‌ای! و چقدر سختی‌هایی که تو دفع کرده‌ای! و چقدر ستایش‌های زیبایی که شایسته آن نبودم، تو گسترده‌ای! ای خدا، گرفتاری من بسیار بزرگ است، و وضعیت بد من بیش از حد است، کارهای خوب من ناکافی است، و زنجیرهایم مرا بسته‌اند، و آرزوهای دور و دراز من از سودم بازداشته‌اند، و این دنیا با فریب‌هایش، نفس خودم با گناهانش و تعللم همه مرا فریفته‌اند. ای سرور من! از تو می‌خواهم به عزت خود، کارهای بد من دعای مرا از تو نپوشانند، و مرا به خاطر رازهایی که از اسرار من می‌دانی، رسوا نکنی، و به خاطر آنچه که در خلوت انجام داده‌ام، به سزا رسانی در کاف کند. عمل‌های بد من در خلوت و کردار ناپسند من، و غفلت پیوسته من و نادانی من، هوس‌های بیشمار من و غفلت من. و به عزت خودت ای خدا، در تمام احوال بر من لطف کن، و در همه امور بر من بخشنده باش! خدای من و پروردگار من! آیا غیر از تو کسی هست که از او درخواست کنم از بین بردن مصیبت و توجه به امورم را! ای خدای من و محافظ من! تو برای من قانونی مقرر کردی و من از هوای نفس خود پیروی کردم، و خودم را از جذبه‌های دشمنم حفظ نکردم. پس او با امیدهای واهی مرا فریب داد و در این کار، سرنوشت به او یاری کرد. بنابراین، از حدودی که برای من تعیین کرده بودی تجاوز کردم، و برخی از دستوراتت را نادیده گرفتم. پرونده علیه من در همه این موارد از آن شماست. من هیچ حجتی در مورد آنچه سرنوشت شما از طریق من اجرا کرد ندارم، و نه در آنچه قضا و بلاهای شما بر من تحمیل کرد. اکنون نزد تو آمده‌ام، ای خدای من، پس از کوتاهی‌هایم و ناتوانی‌ام بر خود، عذر خود را عرضه می‌کنم، پشیمان،‌ شکسته، توبه‌کنان، آمرزش‌خواه، توبه‌کنان، اعتراف‌کنان، فروتن، اعتراف‌کنان. نمی‌توانم از آنچه توسط من انجام شده بگریزم، و نه هیچ جای فراری که بتوانم در امورم به آن پناه برم، جز پذیرش عذر من توسط شما و ورود من به گستردگی رحمت شما. ای خدا، عذر من را بپذیر، به شدت مصیبت من رحم کن، و مرا از تنگی بندهایم رها کن. پروردگارا، به ضعف جسمم، نازکی پوستم و ناتوانی استخوان‌هایم رحم کن. ای کسی که به خلقتم، به یادآوریم، به پرورشم، به نیکوکاری‌ام و به غذایی که به من دادی، بخشیدی; به خاطر اینکه مرا با سخاوت خلق کردی و به نیکی‌های سابق به من بخشیدی، به من عطا کن! ای خدا، ای مولای من و ای پروردگار من! آیا می‌بینی که مرا به آتش شکنجه می‌کنی بعد از اینکه یگانگی تو را اقرار کردم, و بعد از اینکه دلم معرفت تو را در برگرفته است, و زبانم همواره به یاد تو مشغول بوده است, و بعد از اینکه وجدانم محبت تو را تصدیق کرده است, و بعد از صداقت اقرارم و نمازم که در پیشگاه پروردگاری تو فروتن بوده است؟ دور از تو باد! تو از آن چنان سخاوتمند هستی که بگذاری کسی که پرورشش داده‌ای، به هدر رود, یا کسی را دور کنی که به او نزدیک کرده ای, یا کسی را که به او پناهگاه دادی، دور رانی, یا کسی را به مصیبت گرفتار کنی که به او رحم کرده و بخشیده ای. ای کاش می‌دانستم، مولای من، خدای من و محافظ من! آیا به آتش اجازه می‌دهی بر چهره‌هایی که به عظمت تو سجده کرده‌اند، غلبه کند؟ و بر زبان‌هایی که با اخلاص وحدانیت تو را اعلام می‌کنند و با ستایش از تو شکرگزاری می‌کنند، غلبه کند؟ و بر دل‌هایی که الوهیت تو را به شناخت درست تأیید می‌کنند، غلبه کند؟ و بر ذهن‌هایی که به دانش تو احاطه پیدا کرده‌اند تا اینکه فروتن شده‌اند، غلبه کند؟ و بر اعضای بدنی که به مکان‌های عبادت تو در اطاعت می‌روند و در تسلیم و بخشایش تو درخواست می‌کنند، غلبه کند؟ چنین نظری از تو انتظار نمی‌رود! و نه چنین درباره تو گزارش شده است - به لطف کرمت - ای بخشاینده‌ بزرگوار! پروردگارا، تو از ضعف من در برابر اندکی از مشکلات و مجازات‌های این دنیا آگاهی، و در مواجهه با آن آزمایش‌هایی که برای ساکنان آن اتفاق می‌افتد، گرچه این مشقت‌ها و آزمایش‌ها فقط برای مدت کوتاهی به طول می‌انجامند. پس چگونه می‌توانم مشقت‌های دنیای آخرت و آزمایش‌های عظیمی که در آن رخ می‌دهند، تحمل کنم؟ زیرا آن آزمایشی است که مدت آن طولانی است، وضعیت آن پایدار است و به مبتلایان آن راحتی داده نمی‌شود، زیرا که تنها به دلیل خشم، انتقام و غضب تو رخ می‌دهد، و این‌ها برای آسمان‌ها و زمین قابل تحمل نیستند. ای آقا، پس من چه کنم؟! زیرا که من بنده ضعیف، فروتن، بی‌مقدار، بیچاره و تیره‌روزی توام. ای خدای من! ای پروردگار من! ای آقای من! ای نگهبان من! برای چه چیزهایی به تو شکایت کنم؟ و برای کدامیک از آن‌ها زاری کنم و بگریم؟ برای درد و شدت عذاب؟ یا برای طول مدت و دوره سختی؟ اگر من را با دشمنانت به عذاب‌ها بگیری، و مرا با مردم بلایت جمع کنی، و مرا از دوستان و اولیایت جدا کنی؛ فرض کن، ای خدای من، ای آقای من، ای نگهبان و پروردگار من که من قادر به تحمل عذابت باشم، چگونه می‌توانم دوری از تو را تحمل کنم؟ و فرض کن که بتوانم گرمای آتشت را تحمل کنم، چگونه می‌توانم ندیدن بخشایشت را تحمل کنم؟ یا چگونه می‌توانم در آتش سکونت کنم در حالی که امید من عفو توست؟ پس به عزتت، ای آقا و سرور من، صادقانه قسم می‌خورم، اگر تو به من اجازه سخن دهی، من از میان ساکنان آتش با ناله امیدواران به تو شکایت خواهم کرد؛ به تو فریاد خواهم زد با فریاد کسانی که خواهان کمک هستند؛ به تو گریه خواهم کرد با گریه محرومان؛ و به تو ندا خواهم داد، "کجایی تو، ای ولی مؤمنان، ای هدف آرزوهای عارفانت، ای مددکار کسانی که یاری می‌طلبند، ای دوست دل‌های مخلصان، ای خداوند همه سکان عالم!" آیا تو خودت را نمی‌بینی - پاک و منزهی تو خدای من، و برای توست ستایش - که صدای بنده‌ای را که به تو تسلیم شده در آتش بشنوی، و به خاطر خطاهایش در آنجا زندانی شده، طعم عذابش را به خاطر نافرمانیش می‌چشد، و به خاطر گناه و جرمش در طبقات آن محدود گشته است، در حالی که به زبان امیدواری از تو رحمت می‌طلبد، و با زبان کسی که توحید تو را بیان می‌کند به سوی تو می‌خواند، و با پروردگاریت به تو التماس می‌کند! پس ای نگهبان من، چگونه در عذاب باقی بماند، در حالی که به تحمل و رحمت پیشین تو امید دارد؟ یا چگونه آتش او را آزار دهد در حالی که به بخشش و رحمت تو امید دارد؟ یا چگونه شعله‌های آن او را بسوزاند، در حالی که صدای او را می‌شنوی و مکانش را می‌بینی؟ یا چگونه شعله‌های زوزه‌کشان آن او را فرا گیرند، در حالی که به ضعف او آگاهی داری؟ یا چگونه در میان طبقات آن مبتلا شود، در حالی که به خلوص نیت او آگاهی داری؟ یا چگونه نگهبانان آن او را شکنجه دهند در حالی که به تو استغاثه می‌کند، "ای پروردگار"؟ یا چگونه به بخشایش تو امید داشته باشد در آزاد کردن او از آن، در حالی که تو او را در آن واگذاری؟ این از تو دور است! چنین انتظاری از تو نمی‌رود، و نه آنچه از بخشش تو به خوبی شناخته شده است، و نه با نیکویی و مهربانی که به توحیدگرایانت نشان داده‌ای مشابهت دارد. پس با یقین اعلام می‌کنم که اگر به خاطر آنچه تو دربارهٔ عذاب انکارکنندگان خود مقرر داشته‌ای نبود و آنچه را که از دیرباز درباره خانه جاودانه کسانی که سرسختانه مقاومت می‌کنند رقم زده‌اید، آتش را -همه آن را- سرد و آرام قرار می‌دادید، و هیچ‌کس جایگاه یا مکانی در آن نداشته باشد. اما تو —مقدس است نام‌هایت— قسم خورده‌ای که آن را با بی‌اعتقادان پر خواهی کرد، هم جنیان و هم انسان‌ها با هم، و کسانی که سرسختانه مقاومت می‌کنند را برای همیشه در آن مکان قرار خواهی داد. و تو — بزرگ است ستایشت— در آغاز گفتی و به عنوان یک لطف و مهربانی کردی: آیا کسی که با ایمان است مانند کسی است که نافرمان است؟ آن‌ها برابر نیستند.” (۳۲:۱۸) ای خدای من و ای سرور من! پس از تو می‌خواهم به قدرتی که مقدر کرده‌ای، و به تصمیمی که اراده کرده‌اید و اعمال کرده‌اید و بر آنچه بر آن اعمال شده غالب شده‌اید، که در این شب و در این ساعت مرا ببخشایید: هر خطایی که مرتکب شده‌ام، و هر گناهی که انجام داده‌ام، و هر زشتی که پنهان کرده‌ام و هر کاری احمقانه‌ای که انجام داده‌ام؛ خواه آن را پنهان کرده باشم یا آشکار کرده باشم، یا آن را پنهان کرده یا نشان داده‌ام، و هر عمل بدی که به نویسندگان نجیب (فرشتگان نویسنده) فرمان داده‌ای تا ثبت کنند؛ آنان که تو برای مراقبت از آنچه می‌کنم تعیین کرده‌ای، و کسانی که همراه با اعضای بدنم شاهد علیه من قرار داده‌ای. و «تو خودت مراقب» (۵:۱۱۷) بر من از پشت آنان بودی، و شاهد بر آنچه از آنان پنهان است. اما به لطف و رحمتت آن را پنهان کردی، و به کرامتت آن را پوشاندی. [و از تو درخواست می‌کنم] که سهم فراوانی از هر خیری که فرو می‌فرستی به من عطا کنی، یا مهربانی که می‌بخشی، یا نیکی که می‌گشایی، یا روزی که گسترده می‌کنی. یا گناهی که تو می‌بخشی، یا خطایی که تو می‌پوشانی. خدای من! خدای من! خدای من! خدای من! سرور من! حافظ من! مالک بندگی من! ای کسی که مرا با موی پیشانی‌ام می‌گیرد! ای کسی که از رنج و اندوهم آگاه است! ای کسی که از فقر و نداری‌ام خبر دارد! خدای من! خدای من! خدای من! از تو می‌خواهم به دلیل حق و پاکی‌ات، و بزرگ‌ترین صفات و نام‌هایت، که وقت‌های من را در شب و روز با یادآوری تو پر کنی و به خدمت تو پیوند زده شود, و اعمالم مورد قبول تو باشد, تا اعمال و عبادت‌هایم همگی یک عبادت واحد باشند. و اشتغال دائم به خدمت تو. ای آقای من! ای کسی که بر او توکل دارم! ای کسی که به او از اوضاعم شکایت می کنم! ای پروردگار من! ای پروردگار من! ای پروردگار من! اعضای بدنم را در خدمت تو قوی کن, و دنده هایم را در عزم و اراده محکم کن, و در ترس از تو جدیتم را افزایش بده, و در پیوستگی به خدمت تو دوام عطا کن, تا اینکه بتوانم به راحتی به سوی تو حرکت کنم, و در میان برجستگان به سوی تو بشتابم, و در میان اشتیاقان به تو نزدیک بشوم, و با نزدیکی اخلاص به تو نزدیکتر شوم, و با یقین از تو بترسم, و با مؤمنان در جوارت جمع شوم. خدایا، هر که برای من بدی خواهد، برای او نیز بخواه! هر که مرا بفریبد، او را بفریب! و مرا از برگزیده‌ترین بندگانت در نصیبی که از تو می‌گیرند، قرار ده، و نزدیک‌ترین آنها به حالت خودت، و برگزیده‌ترین آنها در نزدیکی به تو; که کسی نمی‌تواند آن را بدست آورد مگر از راه احسان تو. با کرامت خود به من سخاوتمندانه عطا کن، و مرا با شکوه خود متوجه کن، و با رحمت خود مرا محافظت کن! و زبانم را بی‌وقفه در یاد تو قرار ده، و دلم را مفتون محبت خود ساز! و با پاسخ مثبت به من لطف کن، و لغزش‌هایم را بی‌اثر کن، و لغزش‌هایم را ببخش! زیرا که تو عبادت خود را برای بندگانت مقرر کردی، و به آنها امر کردی که تو را بخوانند، و به آنها اطمینان دادی که استجابت خواهند شد. بنابر این به سوی تو، ای پروردگار من، روی آوردم؛ و به سوی تو، ای پروردگار من، دستم را دراز کردم. پس به نیرویت، دعایم را اجابت کن، و بگذار آرزوهایم را برآورده کنم! امیدم را به فضل تو قطع نکن، و مرا از شر دشمنانم از میان ارواح (جِنّیان) و انسان‌ها حفظ کن! ای کسی که رضایتش به سرعت حاصل می‌شود! ببخش کسی را که جز دعا چیزی ندارد، زیرا تو آنچه را که بخواهی انجام می‌دهی. ای کسی که نامش دارو است، و یاد او شفا است, و اطاعت او ثروت است! بر کسی که تنها دارایی‌اش امید است، رحمت فرما، و سلاح او اشک‌هاست! ای کسی که در نعمت‌ها غنی است! ای دفع کننده بدبختی‌ها! ای نور تنهایی‌ها در تاریکی! ای آگاهِ بی‌آموزگاری! بر محمد و خاندان محمد درود فرست! و با من چنان کن که شایسته تو باشد! و خدا بر پیامبرش و امامان مقدس خاندان او درود فرستد، و به آنان صلح فراوان عطا کند!

مترجم: duas.pro · منبع: duas.pro — Shia Duas API