البلد

لا أُقسِمُ بِهٰذَا البَلَدِ

به نام خداى رحمان و رحيم، - گو اينكه حاجت به سوگند نيست ولى به اين شهر (مكه) سوگند مى‌خورم .

وَأَنتَ حِلٌّ بِهٰذَا البَلَدِ

شهرى كه تو در آن ساكن هستى .

وَوالِدٍ وَما وَلَدَ

و سوگند به آن پدرى كه اين شهر را بنا نهاد و فرزندى كه پديد آورد .

لَقَد خَلَقنَا الإِنسٰنَ فى كَبَدٍ

كه ما انسان را در رنج آفريده‌ايم .

أَيَحسَبُ أَن لَن يَقدِرَ عَلَيهِ أَحَدٌ

آيا گمان مى‌كند احدى بر او قدرت ندارد؟ .

يَقولُ أَهلَكتُ مالًا لُبَدًا

نتيجه اين انكار معادلش اين شد كه وقتى اندك مالى را انفاق نمود از در منت‌گذارى گفت مال‌ بسيارى را از دست دادم .

أَيَحسَبُ أَن لَم يَرَهُ أَحَدٌ

آيا پنداشته كه احدى او (و انفاق او) را نمى‌بيند .

أَلَم نَجعَل لَهُ عَينَينِ

آيا براى او دو چشم قرار نداديم؟ .

وَلِسانًا وَشَفَتَينِ

و يك زبان و دو لب؟ .

وَهَدَينٰهُ النَّجدَينِ

و او را به خير و شرش هدايت نموديم .

فَلَا اقتَحَمَ العَقَبَةَ

پس چرا به مجاهده و كارهاى دشوار اقدام نكرد؟ .

وَما أَدرىٰكَ مَا العَقَبَةُ

و تو چه مى‌دانى كه منظور از كار دشوار چيست؟ .

فَكُّ رَقَبَةٍ

آزاد كردن برده .

أَو إِطعٰمٌ فى يَومٍ ذى مَسغَبَةٍ

و يا در روز قحطى سير كردن گرسنگان .

يَتيمًا ذا مَقرَبَةٍ

يتيمى از خويشاوندان را .

أَو مِسكينًا ذا مَترَبَةٍ

يا مسكينى خاك‌نشين را غذا دادن .

ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذينَ ءامَنوا وَتَواصَوا بِالصَّبرِ وَتَواصَوا بِالمَرحَمَةِ

تا از آن كسانى شود كه ايمان آوردند و يكديگر را به صبر و ترحم سفارش كردند .

أُولٰئِكَ أَصحٰبُ المَيمَنَةِ

آنها اصحاب يمين هستند .

وَالَّذينَ كَفَروا بِـٔايٰتِنا هُم أَصحٰبُ المَشـَٔمَةِ

و كسانى كه آيه‌هاى ما را منكر شده‌اند اهل شئامت و نحوستند .

عَلَيهِم نارٌ مُؤصَدَةٌ

كه آتشى سرپوشيده بر آنان احاطه دارد .